Μικρό δωμάτιο, του χρόνου μου φυλακή, μνημείο των αντοχών μου,
άφησα τις άναρχες σκέψεις μου να τακτοποιήσεις σε κάθε επιφάνεια του κανονιστικού σου σχήματος... σε στόλισα με εικόνες, μικρά παράθυρα να αγναντεύει η φαντασία μου τους πιο κρυφούς μου πόθους κι ακούμπησα με θράσος μέσα σου τα λάφυρα κάθε διαφυγής μου στην πραγματικότητα. χαΐδεψα τα όνειρα μου κάτω από το ταβάνι που κάρφωνα αστέρια κάθε βράδυ πλάθοντας τον δικό μου ουρανό, σαν ορφανά παιδιά που στερήθηκαν τις αγκαλιές της σιγουριάς και την ζεστασιά των φιλιών. Σήμερα στέκω αμήχανα στο κέντρο της μοναξιάς μου και καρτερικά παρακολουθώ την καθήλωση του κόσμου μου. Στερνή ανάμνηση της νιότης, αφιλόξενη πλαγιά του φάλτσου αντίλαλου, μικρό δωμάτιο.

ξέρω πως τις νύχτες οι φωνές τραγουδούν τις λέξεις πιο γλυκά, πιο σιγανά...
πως οι ματιές των ανθρώπων καίνε ! ακουμπούν απειλητικά τ'αγαπημένα πρόσωπα και μαραζώνουν μες τις μικρές ρυτίδες των χλυαρών μυδιαμάτων...
ξέρω πως λιώνουν τα όνειρα σαν το χιόνι στις ρίζες των δέντρων... σκληραίνουν οι ψυχές, παγώνουν πριν να θεριέψουν την αδιαφορία... πριν ακόμα άπραγες και αταξίδευτες παραδώσουν την παρθενιά τους...
ξέρω πως στα νερά κυλάνε οι μνήμες μου , πως απ'τις σκοτεινές τους εκβολές θα πλέουν στις λιοδαρμένες θάλασσες , σβολιασμένη αρμύρα στα μικρά θαλασσινά κοχύλια τα ονειρά μου...

Μιχαηλίδου Μαριλένα

λευκές φτερούγες πάνω απ'το κεφάλι μου αγκάλιαζαν τις ματωμένες σκέψεις...
αγκυροβολημένα σώματα που σάπιζαν κάτω απ'το ισχνό φεγγάρι, παζάρευαν ελευθερία
οι αυταπάτες κρεμούσαν τα μαλλιά τους μες την γούβα κι άφηναν χάχανα να γεννοβολάνε μες το στενοτόπι
στα βράχια γαντζωμένες ελπίδες, με όσα δάκτυλα τους απέμειναν, πάσκιζαν ν'ανέβουν, ν'ανέβουν...
απόψε στρατολογούν τ'αστέρια, απόψε βιάζουν την ομορφιά...

Μιχαηλίδου Μαριλένα

πάνω στο λιοκαμένο σώμα, στέγνωνε το νερό
αφήνοντας ασημιά λαμπυρίσματα μες τις βαθιές ρυτίδες...
έτσι αποκαμωμένη φώλιασε σε στρώμα από ψιλό χαλίκι
ενώ τα πόδια έβρεχαν μικρά ταλαίπωρα κύμματα,
που έσβηναν στην ακροθαλασσιά, περήφανα για το μακρύ ταξίδι...
αλήθεια που κουράστηκε να την αμφισβητούνε
κρύφτηκε σε δυνατό, πανάρχαιο μύθο...

Μιχαηλίδου Μαριλένα

... το σπίτι θα μείνει στατικό... κλειστά παράθυρα και πόρτες, όπως πάντα... ένα δοχείο ζωής... ναι, ετούτο το καλοκαίρι θα εκκολαφτούν μέσα εκεί τα παιδιά μου... οι τελευταίες σκέψεις που άφησα με τις εκπνοές μου ν'ακουμπήσουν τοίχους κι αντικείμενα... το σπίτι θα προσμένει... οι φωνές θα σωπάσουν και η μουσική θα σιγήσει, για πάντα; κάποιες φορές θα στρέφω το σώμα και το βλέμμα της μνήμης , θα βουλιάζω στο κρεββάτι και στα χρώματα, όπως πάντα... το φώς θα μπαίνει μέσα απ΄τις γρύλιες και θα χαιδεύει το στρώμα και τα γαλάζια σεντόνια... ασθενικά χάδια, όπως πάντα... μια μέρα, με 3 στροφές , ο χορός του κλειδιού, θα ελευθερώσει τον Ζέφυρο.

Μ.Μιχαηλίδου

...ο άνεμος, ψιθύρισε: "Σήκω ήρθε η σειρά σου"
...ο γλάρος, φώναξε: "Τίναξε τα φτερά !"
...το κοχύλι, είπε: "Πέρα απ'τον ορίζοντα γεννιέται το ταξίδι"
... η θάλασσα, αγκάλιασε την ψυχή μου...

Μ.Μ

πνιγμένες σκέψεις έσταζαν απ'τα μαλλιά και τις βλεφαρίδες,
καθώς η αλήθεια στέγνωνε πάνω στη σάρκα...
λίγο πριν ανάψω το φως, ο ήλιος έγυρε πίσω απ'τους λόφους των ονείρων,
αποκαμωμένη φλόγα που πάσκιζε να λάμψει μες τα λαγούμια των ματιών...
μια φωνή χτυπιέται στους τοίχους, στο πάτωμα και στην οροφή... τινάζεται και πέφτει πάλι...
το ψυγείο μουγκρίζει από πείνα και δίψα...
ο κορεσμός της ψυχής, του μυαλού... θρέφει το σώμα με πλαστικά αποφάγια.
το δεξί χέρι, ακουμπά τα πρησμένα του δάκτυλα πάνω στις λέξεις... ανάπαυση!

Μιχαηλίδου Μαριλένα

κοφτές ανατριχιαστικές δοξαριές κάτω απ'τους άγριους βράχους είναι οι κραυγές μου...
σπέρνω μαβιά δάκρυα, να ριζώσουν στις άγονες πλαγιές...
μες τα κουφάρια των νεκρών πλοίων ναυπηγώ τα όνειρα μου...
στρατολογώ τους λήσταρχους των θαλασσών να μαζέψουν τις ασθενικές ελπίδες...
τα βήματα μου στην άμμο, φανερώνουν την γούβα που άνοιξα για την αλήθεια...
πέρα από τούτη τη γωνιά της γης, δεν υπάρχει μέρος να νιώσεις ελεύθερος .
Μιχαηλίδου Μαριλένα

Πώς;

μου ζητάνε να ζήσω στον δικό τους κόσμο...

μα πως να σβήσω το φως που χαιδεύει τις μακρινές θάλασσες ;

πως να ξεχάσω τα ταξίδια των καραβιών, που ύψωναν λάβαρα ελπίδας σε κάθε ανέλπιδη σκέψη μου;

πως να σκοτώσω του λευκούς γλάρους, που τινάζουν τα φτερά και με λούζουν μ'ελευθερία σε κάθε τους τρελλή πτήση;

πως να αφήσω το παιδί μου ορφανό, τυλιγμένο στο γαλάζιο σεντόνι που κέντησα τα χαμόγελά μας;

πως να ζήσω το επόμενο λεπτό, χωρίς η έγνοια μου ν'αγγίζει την σιωπή σου;

πως να μαζέψω τα τριαντάφυλλα απ΄τα μαλλιά σου χωρίς να σε πονέσω;

κάθε ανήμπορη λέξη ακολουθεί την καταδίκη μου.... ΔΕΙΛΙΑ

Μ.Μ

Κόκκινα όνειρα

τα παιδιά στον δρόμο κυνηγάνε τα κόκκινα όνειρα... μικρές στάσεις καταναγκαστικής ευσπλαχνίας, καθώς η ορατότητα βελτιώνεται αισθητά...
σκόνη! παντού σκόνη... χωματίλα και καυσαέρια που με κάθε ανάσα λερώνουν την σκέψη μας... λάσπη στο στόμα... στα μάτια λάσπη... βαλτώνει η ψυχή μου।
ένα κόκκινο μήλο κατρακυλάει στον κατήφορο... γεμίζει πληγές...
οι ανήσυχες κραυγές των μηχανικών ανθρώπων, σφαίρες που τρυπάνε τους στίχους... σκοτώνουν την μουσική μου...
αρνούμαι να υπηρετήσω την πράσινη προσταγή...
θα μείνω εδώ! θα είμαι πάντα εδώ!

Μ.Μ