Πώς;

μου ζητάνε να ζήσω στον δικό τους κόσμο...

μα πως να σβήσω το φως που χαιδεύει τις μακρινές θάλασσες ;

πως να ξεχάσω τα ταξίδια των καραβιών, που ύψωναν λάβαρα ελπίδας σε κάθε ανέλπιδη σκέψη μου;

πως να σκοτώσω του λευκούς γλάρους, που τινάζουν τα φτερά και με λούζουν μ'ελευθερία σε κάθε τους τρελλή πτήση;

πως να αφήσω το παιδί μου ορφανό, τυλιγμένο στο γαλάζιο σεντόνι που κέντησα τα χαμόγελά μας;

πως να ζήσω το επόμενο λεπτό, χωρίς η έγνοια μου ν'αγγίζει την σιωπή σου;

πως να μαζέψω τα τριαντάφυλλα απ΄τα μαλλιά σου χωρίς να σε πονέσω;

κάθε ανήμπορη λέξη ακολουθεί την καταδίκη μου.... ΔΕΙΛΙΑ

Μ.Μ