ξέρω πως τις νύχτες οι φωνές τραγουδούν τις λέξεις πιο γλυκά, πιο σιγανά...
πως οι ματιές των ανθρώπων καίνε ! ακουμπούν απειλητικά τ'αγαπημένα πρόσωπα και μαραζώνουν μες τις μικρές ρυτίδες των χλυαρών μυδιαμάτων...
ξέρω πως λιώνουν τα όνειρα σαν το χιόνι στις ρίζες των δέντρων... σκληραίνουν οι ψυχές, παγώνουν πριν να θεριέψουν την αδιαφορία... πριν ακόμα άπραγες και αταξίδευτες παραδώσουν την παρθενιά τους...
ξέρω πως στα νερά κυλάνε οι μνήμες μου , πως απ'τις σκοτεινές τους εκβολές θα πλέουν στις λιοδαρμένες θάλασσες , σβολιασμένη αρμύρα στα μικρά θαλασσινά κοχύλια τα ονειρά μου...

Μιχαηλίδου Μαριλένα