... το σπίτι θα μείνει στατικό... κλειστά παράθυρα και πόρτες, όπως πάντα... ένα δοχείο ζωής... ναι, ετούτο το καλοκαίρι θα εκκολαφτούν μέσα εκεί τα παιδιά μου... οι τελευταίες σκέψεις που άφησα με τις εκπνοές μου ν'ακουμπήσουν τοίχους κι αντικείμενα... το σπίτι θα προσμένει... οι φωνές θα σωπάσουν και η μουσική θα σιγήσει, για πάντα; κάποιες φορές θα στρέφω το σώμα και το βλέμμα της μνήμης , θα βουλιάζω στο κρεββάτι και στα χρώματα, όπως πάντα... το φώς θα μπαίνει μέσα απ΄τις γρύλιες και θα χαιδεύει το στρώμα και τα γαλάζια σεντόνια... ασθενικά χάδια, όπως πάντα... μια μέρα, με 3 στροφές , ο χορός του κλειδιού, θα ελευθερώσει τον Ζέφυρο.

Μ.Μιχαηλίδου