λευκές φτερούγες πάνω απ'το κεφάλι μου αγκάλιαζαν τις ματωμένες σκέψεις...
αγκυροβολημένα σώματα που σάπιζαν κάτω απ'το ισχνό φεγγάρι, παζάρευαν ελευθερία
οι αυταπάτες κρεμούσαν τα μαλλιά τους μες την γούβα κι άφηναν χάχανα να γεννοβολάνε μες το στενοτόπι
στα βράχια γαντζωμένες ελπίδες, με όσα δάκτυλα τους απέμειναν, πάσκιζαν ν'ανέβουν, ν'ανέβουν...
απόψε στρατολογούν τ'αστέρια, απόψε βιάζουν την ομορφιά...

Μιχαηλίδου Μαριλένα