πάνω στο λιοκαμένο σώμα, στέγνωνε το νερό
αφήνοντας ασημιά λαμπυρίσματα μες τις βαθιές ρυτίδες...
έτσι αποκαμωμένη φώλιασε σε στρώμα από ψιλό χαλίκι
ενώ τα πόδια έβρεχαν μικρά ταλαίπωρα κύμματα,
που έσβηναν στην ακροθαλασσιά, περήφανα για το μακρύ ταξίδι...
αλήθεια που κουράστηκε να την αμφισβητούνε
κρύφτηκε σε δυνατό, πανάρχαιο μύθο...

Μιχαηλίδου Μαριλένα