πνιγμένες σκέψεις έσταζαν απ'τα μαλλιά και τις βλεφαρίδες,
καθώς η αλήθεια στέγνωνε πάνω στη σάρκα...
λίγο πριν ανάψω το φως, ο ήλιος έγυρε πίσω απ'τους λόφους των ονείρων,
αποκαμωμένη φλόγα που πάσκιζε να λάμψει μες τα λαγούμια των ματιών...
μια φωνή χτυπιέται στους τοίχους, στο πάτωμα και στην οροφή... τινάζεται και πέφτει πάλι...
το ψυγείο μουγκρίζει από πείνα και δίψα...
ο κορεσμός της ψυχής, του μυαλού... θρέφει το σώμα με πλαστικά αποφάγια.
το δεξί χέρι, ακουμπά τα πρησμένα του δάκτυλα πάνω στις λέξεις... ανάπαυση!

Μιχαηλίδου Μαριλένα